KORTE INTRODUCTIE VAN DE INCA-MYSTIEK

    De mystieke leer van de Andes wortelt in een duizendenjaren oude traditie, die zijn hoogtepunt had in het incarijk. Het was de vader van Juan Nunez (de leermeester van Elizabeth Jenkins) die 50 jaar geleden als antropoloog kennis maakte met de Q'eros, een klein volk dat hoog in de Andes leeft en ontdekte dat zij de afstammelingen zijn van de inca’s. De spirituele kennis was niet uitgestorven, maar had 500 jaar onderdrukking overleefd door mondelinge overlevering van meester op volgeling ver uit het zicht van de “beschaafde” wereld.
    Deze fascinerende spirituele traditie leert je hoe je een wederzijdse verbinding aangaat met de Kausay Pacha; de wereld van levende energieën. Zo zien de Inca's de wereld: alle materie heeft een stoffelijk en een energetisch aspect. Dat laatste bestaat uit een 'bel' die mensen, dieren, planten, maar ook gebouwen en steden omgeeft en doordringt. Die bel bestaat uit levende energie, in andere tradities prana, chi of ki genoemd. Die energie is voor ieder toegankelijk en manifesteert zich in verschillende gradaties van subtiliteit/lichtheid en grofheid/zwaarte.
De Andestraditie is een heel open spiritueel systeem en kent geen dogma’s.

    Er geldt maar een wet: die van ayni. Het betekent wederkerigheid; uitwisseling; geven en nemen. In de religieuze praktijk betekent ayni dat alle gezindten een plek hebben, dat er geen strijd is over wat wel en niet mag; dat de uiterlijke vorm van ondergeschikt belang geacht wordt.

    De Inca mystiek kent geen goed of kwaad, noch positieve of negatieve energie. Er is alleen lichte ("sami") en zware (“hoocha") energie. In de cursus leer je hoe je zware energie die kunnen leiden tot ziekte, depressie en conflicten kunt ‘eten’ en ‘verteren’ of transformeren, waarbij de zware energie afgevoerd wordt naar Pachamama voor wie dit volgens de Andestraditie juist voedsel en een geschenk is.

    In het Quechua, een van de oorspronkelijke talen van de bewoners van de Andes, en de taal waarin de Inca kennis voortleeft onder de huidige indiaanse bevolking, bestaat geen los woord voor ‘wil’. Er is alleen een woord dat tegelijk ‘liefde’ en ‘wil’ betekent, omdat die twee begrippen in deze cultuur onlosmakelijk zijn: Munay. Wat je zou kunnen omschrijven als de ‘macht van het hart’ . De macht van het hart is de hoogst gewaardeerde menselijke kwaliteit in de Andes, gevolgd door Llank’ay, de macht van fysieke arbeid en realisatie, en pas daarna Yachay, de macht van - op ervaring gebaseerd - intellect.
Een ander groot cultuurverschil - dat heel wonderlijk is gezien onze welvaart en de armoede van de Quechua-indianen - is dat de Andes indianen uitgaan van overvloed en gezamenlijke rijkdom. Er is een onuitputtelijke bron van energie.
    Dat staat haaks op ons ‘westers’ basisgevoel van schaarste, tekort en concurrentie.